As if I had Seen … Shiva Ansarifard at Boomerang Art Gallery

Shiva Ansarifard
As if I had Seen…

At the first glance, Shiva Ansarifard’s installation appears to the viewers like a mountain of images trapped inside the monitors yet floating in the space. It fits to our primal feeling of suspense which keeps us waiting to see the flow of images, the way we are used to in front of television. But this is not going to happen, that televised data invasion has been reduced to collage pieces in the flickering light of LED. As if they have another expectation from us: to go closer and look more carefully, and trust our interpretational intuition.
Ansarifard’s Light boxes fill the room with a glimmering light, refuse to overwhelm the spectators in a modest way. Unlike the chaotic clustered TV installation of Nam June Paik, it abandons the pre-recorded footages and the 40 year old desire for speed. Unsteady rapture of the 70’s becomes frozen by blink of an eye confronting the stillness of the work. The Media is still the message in this artwork, but the message is no longer the Media.

شیوا انصاری‌فرد
انگار دیده بودم … 0

چیدمان شیوا انصاری  فرد در نگاه اول، کوهی از تصاویری است که درون مانیتورها در فضا معلق مانده ‌اند و حس اولیه‌ی ‌بیننده را در تعلیقی نا‌خواسته نگاه می‌دارد، هرآن انتظار دیدن ادامه ‌ی تصاویر را داریم، مطابق عادت ذهنی‌مان هنگام تلویزیون دیدن. اما نه، هیچ خبری از ادامه ‌ی تصاویر نیست و آن هجمه ‌ی داده ‌های تلویزیونی به کلاژهایی در نور جهنده‌ا‌ی  فروکاسته شده‌اند. گویی انتظار دیگری از ما دارند: انتظار جلوتر رفتن، دقیق‌تر شدن و تکیه کردن به برداشت‌های تاویل‌گرانه‌مان

اثر، فضای تاریک گالری را با نور لرزانی روشن می‌کند، فروتنانه در صدد مقهور نمودن مخاطب بر نمی‌آید، درست بر خلاف انباشتگی سرسام آور چیدمان‌های تلویزیونی «نام‌ جون‌ پایک»، تصاویر متحرک از پیش ضبط‌ شده را کنار می‌گذارد و جنون سرعت چهار دهه‌ی پیش را نادیده می‌گیرد. سرگیجه‌ی نشئه‌آور دهه‌ی هفتاد، به چشم بر‌هم‌زدنی در سکون این چیدمان، به لحظه‌ای معلق در فضا بدل می‌شود. گویی رسانه هنوز در این کار، پیام است، اما پیام دیگر همان رسانه نیست