دی-جی-زورخانه : سمکو صالحی در نگارخانه سین
نادر فتوره چی در یادداشتی برای نمایشگاه می نویسد
از دوران سیطره استعمار با آن نگاه آزمایشگاهی و “علمی” اش به “موجود بومی” از طریق تاسیس رشته های شرق شناسی و آفریقا پژوهی در آکادمی ها، پای“آدم های زرنگ” ما نیز به گالری/ حراجی های فرهنگی باز شد.
نمایش–گاه چند رسانه ای “دیجی زورخونه” نیز اگر چه نمی تواند معیار تخطی از قاعده رستگاری فرهنگ پتی بورژوآیی موجود در عرصه نمادین باشد، اما اگر بر اساس قاعده “کژ نگریستن“* لاکانی آن را بازخوانی کنیم ،شاید نا خودآگاه سویه ای معصومانه از تمسخر کلیشه های مستعمل شده ناشی از فلاکت “عرضه عصر طلایی” را در آن بیابیم؛ یعنی همان سویه اتفاقا پر مشتری و مخاطب. استفاده هنرمند از ایماژ تختی به مثابه نماد“آن دوره“، و ایجاد تقابل بی واسطه اش با جماعت “بدن ساز ِ آمپولی ِ این دوره“، گویی بازنمایی فاجعه ای است که به روایتی آگامبنی/فوکویی بر سرما آمده است: “پرورش” بدن هایی که در امتداد تن حاکم قرار دارند و به بخشی از مایملک ساختار انباشت سرمایه از طریق سیطره بر اندام ها و “بهره وری” بیشتر از بدن ها از طریق سیاست های تنانه و مراقبتی، و آزمایشگری تعریف می شوند. گویی این تن ِماست که درخدمت انواع و اقسام محلول های هر دم تازه شونده پروتئینی قرارگرفته است؛ تن ما عرصه اجرا و نمایش شده است و این همان تداعی/تقابل موجود در نمایش–گاه سمکو صالحی ست.
——————
(looking awry) *